Herkesin Bi Gözde'si Vardır serdarizma serdar ekiz İri puntolu harflerle yazılıyordu geçmisim , kimsenin sonunu bilemeyeceği yaşam bizi her gün farklı kıyılara savuruyordu. Düş içinde düs görüyorduk kimi zaman . Seviyorduk , özlüyorduk ve gidenleri izliyorduk. Kal demek gelmiyordu içimizden. Uzun soluklu türkülerimiz oluyordu yasamın kıyısında . Kimimiz sevdaya kimimiz gurbete kimimizde çekip gidenlere söyleniyorduk ... Acıların ezgisine birkez daha basıyorduk ve bir bıçak edasıyla batıyordu yüreğimize. Halbuki ne çok isterdik mutlu olmayı . Hangi siiriniz romanınız hikayeniz mutluluk adına yazılmıstı söyleyin bana . Acı düstümü içinize en sadık dost kalemi oluyor insanın. Şikayet eder kimi zaman kağıttan sikayet eder kimi zaman yazandan... Biraz umut dök satır aralarına diye sızlanıyor bir siirin en son cümlesinde. Satır atla acılarına diyor. Sussa içi kanıyor kalemin. Yazan anlamıyor o kalemini yüreğiyle konusturmamaya çalısıyor ... Diline pelesenk olmus bu acı , kalemi acı çekse ne yazar ... Yol uzun belki yolu yol yapan yolcuydu ama ne yolcunun yoldan haberi vardı ne yolun yolcudan herkes kendi acısına düsmüs...Bazen mutlu olmak istiyor insan bunca acı varken bir parantez acayım diyor hayata ... İçine biraz mutluluk biraz huzur biraz aşk sıkıstırayım.. Kimse görmesin ama bunca acının içinde afaroz ederler masum duygularımı diye kuytularda yazıyordu sevgiliye mektuplarını...Susmak vaktidir simdi hayata dair ne kadar afilli cümle varsa onları saklıyorum heybemde...Umudumdan arda kalan yerlere sıkıstırıyorum cümlelerimi. Geçenlerde bir düs gördüm kime ait bilmiyorum ama birden içime düsüverdi... Bir an irkildim acaba bu benim mutluluk cemre'mmiydi yoksa yolunu kaybetmis bir hayat yolcusumu. Bir düs sakladım içimde bedenimin en kuytu en dip noktasına soktum. kimse bulup kirletmesin diye en beyazıyla duruyor bedenimde. Hep ölüler gömülür zannederdim küçükken oysa yasarken ölenlere ne yapılıyordu hala öğrenemedim... Acaba diriler mezarlığımı vardı onlar içinde. Yine bir umut doğdu içimde bu umut bir siir daha yazdırırdı sevgiliye.. Hemen sarıldım kalemime bu sefer daha farklı bir feyz alıyordum yazarken tane tane süzülüyordu cümlelerim umudu karalıyordum satır aralarımda incilmesin diye özen gösteriyordum... Bazen insan mutluluğunuda yazmalı diyorum artık. Acılarımı yazarak mutlu olmaktan vazgeçmeliyim belkide . Belki bu umudun pesinden sürüklenip gitmeliyim meçhullere... Küçüktüm ve büyük hayallerim vardı... Şimdi büyüdüm ama hayallerim küçüldü ... Hala aklımda aynı soru yaşarken ölenler nereye gömülüyordu ? Herkesin Bi Gözde'si Vardır...